Het nieuws staat bol van berichten over de vluchtelingenstroom die in de wereld op gang is gekomen. En het is in Nederland het gesprek van de dag. Bij de koffie, in de kroeg en in de tweede kamer praten mensen erover. Veel mensen hebben wel ideeën over de oplossingen en hoe wij er mee om moeten gaan. Er komen er initiatieven op gang van mensen die spullen inzamelen of op een andere manier helpen.

Maar om te gaan helpen daar waar de hulp het hardste nodig, is wel even andere koek. Om vlakbij een oorlogsgebied in het eerste veilige stukje land mensen op te vangen die in paniek al hun spullen en vrienden hebben achtergelaten, is van een andere orde. Hoe zou dat zijn? Hoe zien je dagen eruit en wat kun je voor die mensen betekenen. Toevallig liggen er deze week twee magazines in de winkel met in beiden een artikel over vrouwen die werken in een vluchtelingenkamp.

Marlies maakt een verschil

In de Flair (van 16 t/m 22 september) staat het verhaal van Marlies Rotshuizen. (28 jaar) Omdat zij graag Arabisch leerde en een verschil wil maken in de wereld, werkt zij nu als child protection officer voor Terre des Hommes. Dat werk doet zij in een vluchtelingenkamp in Erbil in Irak. Deze stad is in handen van het Koerdische leger maar is momenteel relatief veilig. Marlies werkt in haar kamp vooral met Syrische en Iraakse gezinnen en met kinderen die in het kamp zitten en hun ouders in de oorlog hebben verloren. Deze mensen hebben een verschrikkelijke dingen meegemaakt en hun reis naar de veiligheid was ook een zeer riskante onderneming.

Spelen, leren, hulp en steun

Marlies helpt bij het opzetten van programma’s die erop gericht zijn om kinderen de trauma’s te laten verwerken. Daarvoor maken ze plekken waar kinderen kunnen spelen en leren. En ze biedt hen concrete hulp en steun. Hiervoor zet zij mensen uit de vluchtelingenkampen zelf in. Als er in de kampen juffen, maatschappelijk werkers of andere hulpverleners zitten die hebben moeten vluchten, worden zij gevraagd om een steentje bij te dragen.

Stoom afblazen

De uitdaging voor Marlies is om zich niet te verliezen in het leed dat ze tegenkomt en te veel te willen doen voor individuele gevallen. Daar zet ze zich zeker voor in, zo probeert ze bijvoorbeeld om te voorkomen dat meisjes worden uitgehuwelijkt. Maar dat lukt niet altijd. En dan is het belangrijk om te blijven kijken naar het grote geheel. En dan helpt het dat ze stoom af kan blazen samen met andere ontwikkelingswerkers. Want wat haar betreft blijft ze gewoon doen wat ze het liefste doet namelijk kinderen weer een toekomstperspectief bieden. En gelukkig merkt zij dat kinderen heel veerkrachtig zijn. Ook doordat zij hen in haar kamp zorgeloos ziet lachen en spelen.

Yasmine is verantwoordelijk voor 1500 mensen

Het verhaal van de 23-jarige Yasmine Colijn staat in de oktobereditie van de Marie Claire. Zij managet een vluchtelingenkamp in het Koerdische deel van Irak en daarmee is zij direct verantwoordelijk voor driehonderd gezinnen. Haar kamp is het kleinste in haar gebied maar er huizen een kleine 1500 mensen. Omdat er in korte tijd zoveel vluchtelingen kwamen in dat gebied werd haar kamp razendsnel opgezet. Yasmine begon letterlijk met een zandvlakte met alleen witte VN-tenten daarop. Binnen vier maanden is dat kamp een klein dorp geworden.

Mensen weg moeten sturen

Net als Marlies, moet Yasmine zich ook afsluiten voor het leed en de heftige verhalen om haar heen. Dat is vooral moeilijk als ze mensen met kinderen geen plek meer kan bieden in haar kamp omdat ze simpelweg vol zitten. Dat geeft haar het gevoel dat ze nooit genoeg kan doen en niet iedereen kan helpen.

Vrije tijd

Zelf woont Yasmine in een huis met huisgenoten, gaat af en toe uit eten, wordt soms verliefd en ze drinkt met collega’s tot laat in de avond wijntjes. Met haar Nederlandse vrienden blijft ze in contact door middel van Whatsapp zodra ze wifi heeft. Soms komen er dan in 1 keer driehonderd berichtjes binnen. Graag leest ze dan over het dagelijkse leven van haar vrienden al vindt ze het soms lastig om aansluiting te houden met hen. Ze kan nu eenmaal niet meer helemaal op de hoogte blijven van alles wat er in Nederland speelt. Zeker omdat zij nu gewend is aan een andere realiteit. Als Yasmine op een vrije dag de natuur in gaat, is het voor haar een normale situatie geworden dat zij op een checkpoint stuit met gewapende mannen. Yasmine doet dan haar zonnebril af zodat ze haar gezicht kunnen zien, stopt met bellen en geeft kalm antwoord op hun vragen. Ze weet bijna niet meer beter.

werken-in-een-vluchtelingenkamp

Lees de hele indrukwekkende artikelem van Marlies en Yasmine in de Flair en Marie Claire.

Marie-Claire-oktober Flair-magazine-september-2015

(de foto’s in dit artikel zijn ter illustratie en niet genomen in een kamp van Yasmine of Marlies)

Over de auteur

Monique

Gaat graag voor een outdoor vakantie naar Schotland, Denemarken, Zweden of Noorwegen. Voor een citytrip naar Parijs, New York of Berlijn. Met haar man, 2 kids en een rode je-weet-wel Kater, woont ze in Den Haag. Zou nooit uit het centrum vertrekken, ook niet toen er kinderen kwamen. Nu woont ze al weer een paar jaar met veel plezier in een lommerrijke Desperate Housewives-achtige buitenwijk. Dol op spelletjes, gezellige etentjes en miniatuurtjes.