Met twee marechaussees en een collega ren ik door de hallen van Schiphol. We zijn onderweg naar de gate waar een vliegtuig richting Dublin op het punt van vertrekken staat. Hopelijk kunnen we hem nog tegenhouden. Onze verdachten zitten erin.

In een Amsterdams hotel werd eerder vandaag de tas gestolen van een nietsvermoedende Chinese toeriste. De inhoud was niet mis; een peperdure laptop, spiegelreflexcamera en 1100 euro aan contant geld. Camerabeelden van het hotel lieten zien hoe een roodharige man en zijn partner in crime het hotel verlieten. Met tas. De receptionist wist te vertellen dat het stel – voor wie hij eerder een taxi bestelde – onderweg was naar Schiphol voor de vlucht van 14:05 uur naar Dublin. In vliegende vaart gingen we die kant op.

Zuurstof
Best stoer eigenlijk, een vliegtuig tegenhouden. Ik voel me net James Bond. Dat wil zeggen: de vrouwelijke en hevig naar zuurstof happende variant. Ik heb moeite om de drie mannen bij te benen en mijn veiligheidsvest lijkt na iedere pas een kilo zwaarder. Nooit geweten dat Schiphol zo groot is.

Aangehouden
De piloot en stewardessen zijn net op tijd gewaarschuwd en hebben de vlucht aan de grond gehouden. Ze wachten ons op bij de ingang en leggen uit aan welke kant van het vliegtuig we moeten zijn. We lopen direct door naar stoel 16E en F. Mijn collega en ik knikken naar elkaar. Ja, dit zijn ze. Ik pak de vrouw bij haar arm, hij de man. ‘Sir, madam, you are under arrest on suspicion of robbery. Please follow us.’ Geroezemoes stijgt op. Met de marechaussees achter ons aan, verlaten we het vliegtuig. Honderden ogen staren ons verbijsterd na.

Raak!
Terwijl we wachten tot de bagage uit het vliegtuig wordt gehaald, beweren de verdachten bij hoog en laag onschuldig te zijn. De vrouw huilt van verontwaardiging. Ik begin te twijfelen. Hebben we de camerabeelden dan tóch niet goed gezien? Ik mag toch hopen dat ik geen onschuldig stel uit een vliegtuig heb geplukt. Gelukkig is het direct raak als ik de koffer van de man openrits. De witte laptop op de bodem lijkt verdacht veel op die van het slachtoffer. Net als de spiegelreflexcamera. En de bruine portemonnee. Als ik die open, staren twee Chinese meisjes me aan. Ik werp een blik op de rode haren van de verdachte. Ongetwijfeld geen kiekje van zijn kinderen.

Vertraging
Ik voel me euforisch als we even later met de geboeide verdachten tussen ons in richting de dienstauto lopen. Wat een dag. Zo’n prachtige aanhouding heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik kan niet wachten om het slachtoffer haar spullen terug te brengen. Wat zal ze blij zijn! Dat hoop ik tenminste, want we hebben niet iedereen een beste dag bezorgd. De vlucht naar Dublin staat nog steeds op de vertrekborden. Delayed…

Bij-de-politie-gaan-werken

Over de auteur

Marlene

Marlene Rooseman beleefde bizarre dingen tijdens tien jaar politiewerk in Amsterdam. Ontwikkelde daar al snel haar sterkste wapen: duidelijke taal. Schreef prachtige politieverhalen als eindredacteur en heeft nu haar eigen bedrijf genaamd BureauTekst. No shit… een tekstbureau. Woont met man, dochter en hond in Amsterdam-Noord. Probeert om de dag te sporten maar “vergeet” dit regelmatig. Guilty pleasures: Donald Ducks, insanity, candy crush saga (zonder mensen te spammen op Facebook hoor) en chocola. Véél chocola.