Vera en ik waren een jaar of twaalf (ik ben anderhalf jaar jonger) toen we elkaar ontmoetten op het hockeyveld. Door Vera’s openingszin ben ik haar daarna nooit meer vergeten. Als Brabantse was ik nét naar Arnhem verhuisd, met zachte G en al. Nadat er op school al hard om me was gelachen, deed Vera er nog een schepje bovenop: ‘Kom jij uit België ofzo?”

Starten met bloggen

We verloren elkaar uit het oog. Hockey was toch niet helemaal ons ding. Jaren later was het Hyves dat ons weer bij elkaar bracht. Vera ontdekte dat ik een blog had (we zitten nu – flash forward– in 2009) en was die gaan volgen. Ze schreef dat ze zelf ook wilde starten met bloggen en ik stimuleerde haar. Wisten wij veel aan welk begin we stonden…

Toch kenden we slechts elkaar blogs, veel meer contact dan dat was er niet. We werden pas vriendinnen toen Vera werd uitgenodigd voor één van onze eerste persevents (Diesel, ik zal het nooit vergeten) en mij vroeg of ik mee wilde gaan. Ik geloof dat Vera later vertelde dat ze toen ontdekte ‘dat ik heel anders was dan ze dacht dat ik was’. Onze vriendschap was geboren.

Hoewel onze blogs vaak zo’n 80% van de tijd onderwerp van ons gesprek zijn, was het pas eind vorig jaar dat we besloten dat we écht wat samen wilden doen. Meer dan alleen maar regelmatig met elkaar sparren. Ook dit moment zal ik nooit vergeten: we zaten in een lelijk en kaal café, het was absoluut pokkenweer, maar gedurende ons gesprek werd ik steeds vrolijker. Mijn vriend Bas bevestigde dat toen ik thuis kwam: ‘Zo snel ben jij niet enthousiast, dus als je hierover enthousiast bent, dan moet je het doen’.

Hoewel we allebei veel vertrouwen hadden in een lifestyleblog waarbij we de krachten zouden bundelen, realiseerden we ons dat er wat op het spel stond: onze vriendschap. Wat nou als we ruzie zouden krijgen? Wat nou als we toch te verschillende inzichten bleken te hebben? Maar wie niet waagt, wie niet wint, dus we lieten onszelf er niet door weerhouden.

Samenwerken met een vriendin

Ze zeggen weleens dat je werk en privé strikt gescheiden moet houden. Voor mij is dat een onmogelijke opgave, maar ook een onnodige opgave. Ja, een bedrijf starten met een vriendin (of familielid bijvoorbeeld) brengt risico’s met zich mee, maar ook vele voordelen. Het grootste voordeel van allemaal is voor mij dat je een vriendin al goed kent. Toen Vera en ik begonnen aan ons VERSUS A avontuur wisten we al precies wat we aan elkaar hadden, wat we onze kracht vonden en waar mogelijk onze valkuilen zaten.

Toch ben ik, juist doordat Vera en ik vriendinnen zijn, altijd alert geweest op of het nog wel goed ging tussen ons. Met ‘het’ bedoel ik vooral ‘het communiceren’. Van huis uit heb ik meegekregen dat communicatie alles is en dat geldt zeker ook bij een (zakelijke) samenwerking. De fysieke afstand tussen Vera en mij vind ik daardoor regelmatig lastig: Vera is geen beller en doordat zij in Amsterdam woont en ik in Arnhem, wip je niet zomaar even binnen bij elkaar. Dit is een uitdaging gebleken.

Tips en tricks

Wat ik verder heb gemerkt is dat verschillen in elkaars karakter zakelijk gezien al snel aantrekkelijk lijken (en zijn!): ik kan dit goed, jij kan dat goed, dus samen kunnen we beiden goed. Echter, als je daadwerkelijk de samenwerking met elkaar aangaat, kunnen die verschillen ook voor onbegrip, frustratie en irritatie gaan zorgen. Zo kan ik Vera rustig midden in de nacht appen als ik een idee heb voor een blogpost of een video. Daar zit zij niet altijd op te wachten, zeker omdat ze het gevoel heeft dat ik verwacht dat ze er dan meteen ‘iets mee doet’ of reageert. Ook bij dit soort situaties is communicatie weer de doorslaggevende factor: we hebben afgesproken dat ik ten alle tijden mijn ideeën in haar app mag droppen, maar dat zij niet gelijk hoeft te reageren. Verder ben ik iemand die het liefst honderd dingen tegelijk doet en soms wat meer moet focussen. Typisch Vera is dat ze het liefst overal een tijdje over nadenkt (terwijl ik juist altijd snel wil schakelen). We houden elkaar daarin een spiegel voor en respecteren tegelijkertijd die verschillen.

Tot slot: planning is key. Als je in je eentje bent, kun je zo ad hoc werken als je zelf wilt, maar met z’n tweeën heeft de ander altijd recht op afstemming. Daarom hebben we een schema voor wie wanneer een blogpost schrijft en wie wanneer iets bij de ander ‘inlevert’ (ik mijn vlogs bij Vera bijvoorbeeld, zij mixt deze vervolgens met die van haar). Zo voorkom je dat je het gevoel hebt dat jij veel meer doet dan de ander of dat je de ander altijd achter de vodden moet zitten. Afspraken maken zorgt ervoor dat je geen verkeerde verwachtingen, maar terechte verwachtingen schept.

Hoewel het ook heerlijk is om helemaal eigen baas te zijn over een project of bedrijf, ben ik er heel dankbaar voor dat ik iets wat heel leuk vind kan doen met iemand die dat óók heel leuk vindt en er ook nog eens goed in is. Maar vooral ook dat ik dat kan doen met iemand die mij waardeert om wie ik ben en omgekeerd. In mijn ogen is dat de basis voor vriendinnen voor het (bedrijfs)leven.

samenwerking-bloggers

(Dit blog is een tijdje geleden geschreven)

Over de auteur

Suzanne

Suzanne is 22 jaar, woont in Arnhem (maar mentaal in Amsterdam) en is full time blogger. In haar vrije tijd werkt ze eigenlijk het liefst, maar natuurlijk is er ook altijd aandacht voor haar konijnen en cavia's. Ze gaat naar bed en staat op met Instagram en is altijd wakker te maken voor een limited edition schoenen- of make-up collectie.