Sla die handboeien maar om beambte! Een man van middelbare leeftijd met een gigantisch blik bier en dito buikomvang steekt hij zijn polsen naar me toe. Bier gutst over mijn schoenen. ‘Jij bent geen echte agent’, schreeuwt hij om zich heen. ‘Daar ben je veel te lekker voor. Hé jongens, kom eens kijken. Voor ik het weet staat zijn voltallige vriendengroep om me heen te joelen en aan mijn uniform te plukken om te kijken of ‘ie echt is. Heerlijk. Heb ik weer.

Het is de namiddag van Koninginnedag en Amsterdam is dronken. De afgelopen uren voel ik de sfeer op straat langzaam omslaan van gezellig naar grimmig. Mede om deze reden besluit ik de situatie met een grapje af te doen. ‘Praatjes vullen geen gaatjes heren. Bovendien zijn wij onderweg naar een melding, dus helaas…’ Dat laatste is niet eens gelogen. Mijn collega en ik zijn onderweg naar een vechtpartij.

Op de vuist

Duwend en trekkend banen we ons een weg door de oranje menigte. Ik heb nog blauwe plekken van een vechtpartij gisteravond, dus ik hoop dat het ditmaal meevalt. Op de locatie die we doorkrijgen van de meldkamer, staan mensen paniekerig naar ons te roepen. Agent, daar, dáár! Midden op het uitgaansplein, tussen twee podiums, zijn inderdaad een paar mannen met elkaar op de vuist gegaan. Eén van hen ligt tussen de glasscherven op de grond, zijn gezicht onder het bloed. Terwijl mijn collega zich over het slachtoffer buigt, vraag ik via de meldkamer om een ambulance. ‘Het slachtoffer is aangevallen door een aap’, roept mijn collega via de portofoon. Een aap? Ik versta niks in deze herrie.

Harige handen

Opeens word ik van achteren naar de grond gesleurd. Mijn hoofd raakt de tegels en in een flits zie ik twee harige handen mijn handboeien grijpen. Ik kan ze nog net vastpakken terwijl ik overeind probeer te krabbelen. Ik denk dat ik onze verdachte heb gevonden: een aap houdt de andere kant van mijn handboeien vast. Dat wil zeggen, een man in apenkostuum. Mijn collega komt aanrennen en samen houden we hem aan.

Grootste lol

Op het bureau hebben collega’s de grootste lol als ik – al bekvechtend – een aap het dagverblijf in duw. De man is stomdronken en werkt voor geen meter mee. Het feit dat hij twee keer zo groot is als ik, weerhoudt hem er niet van mijn kant op te trappen en slaan zodra hij kans ziet. Ik ben woedend. ‘We hadden die dronken gast daarvoor ook moeten aanhouden’, zegt mijn even zo boze collega. ‘Hij beledigde je ten overstaan van half Amsterdam.’ Ach. Stiekem kon ik daar dan wel om lachen. Jong, blond, agente in Amsterdam… Ik wrijf over de groeiende bult op mijn achterhoofd. Zolang het woorden zijn, kan ik best tegen een stootje.

Carriere-switch-politievrouw-Marlene-Rooseman-schrijfster

Over de auteur

Marlene

Marlene Rooseman beleefde bizarre dingen tijdens tien jaar politiewerk in Amsterdam. Ontwikkelde daar al snel haar sterkste wapen: duidelijke taal. Schreef prachtige politieverhalen als eindredacteur en heeft nu haar eigen bedrijf genaamd BureauTekst. No shit… een tekstbureau. Woont met man, dochter en hond in Amsterdam-Noord. Probeert om de dag te sporten maar “vergeet” dit regelmatig. Guilty pleasures: Donald Ducks, insanity, candy crush saga (zonder mensen te spammen op Facebook hoor) en chocola. Véél chocola.