Na een drukke noodhulpdienst struin ik op mijn gemak door de supermarkt. Nog even wat groente halen voor het avondeten. Ik heb mijn uniform en spullen bij me, want morgen is het tijd voor de fysieke vaardigheidstesten die we ieder half jaar afleggen. 

Bij de kassa’s is iets aan de hand. Ik hoor geschreeuw en kan het niet laten even te kijken. Bij de uitgang verspert een slungelige beveiliger de weg van een stevige man met fles wijn in zijn hand. ‘Staan blijven, u bent aangehouden.’ Ik zie het misgaan. De verdachte haalt uit en slaat de glazen fles kapot op de schouder van de beveiliger. Die valt op de grond. De verdachte duikt bovenop hem.

Teenslippers

Ik kijk naar beneden. Overal glas en uitgerekend nú heb ik teenslippers aan. Ideaal. ‘Bel de politie’, sommeer ik de caissière. ‘Nu. En let op mijn spullen.’ Ik vis mijn handboeien uit mijn tas en werp hem op haar schoot.

Worstelen

De verdachte is één bonk spiermassa. Die kan ik absoluut niet aan met mijn tengere gestel. Ik kies voor een verrassingsaanval en trek de verdachte van achteren tegen de grond. Van schrik laat hij de beveiliger los. De man is beresterk en hysterisch. Hij spuugt, slaat, schreeuwt en schopt om zich heen. Met hulp van de beveiliger lukt het me de handboeien om zijn polsen te worstelen. We moeten op hem blijven zitten om hem enigszins in bedwang te houden.

Collega in burger

Twee minuten later rennen twee politiecollega’s de supermarkt binnen en schieten te hulp. Een van hen kijkt verbaasd om zich heen. ‘Van wie zijn die handboeien?’ Ik leg uit dat ik een collega in burger ben en net uit het werk kwam. Gevalletje wrong time, wrong place.  Als de man achterin de auto zit, haal ik mijn spullen op bij de caissière en ga mee naar het politiebureau.

Gered door een meisje

Daar klets ik met de beveiliger nog wat na over de vechtpartij. Gelukkig ben ik met slechts wat striemen en drie gekneusde vingers uit de strijd gekomen. Ik vraag hoe hij zich voelt. ‘Prima’, lacht hij vrolijk. ‘Wat blauwe plekken. Maar ik ben zojuist gered door een meisje dus vooral mijn ego doet pijn.’  We schrijven de benodigde processen-verbaal. Laat op de avond kan ik dan eindelijk naar huis. De supermarkt is nog open maar ik sla een rondje over. Vandaag maar een bordje pasta zonder groente. Ik heb mijn buik ervan vol.

Politieverhalen-blog-Politievrouw-Marlene-Rooseman

Over de auteur

Marlene

Marlene Rooseman beleefde bizarre dingen tijdens tien jaar politiewerk in Amsterdam. Ontwikkelde daar al snel haar sterkste wapen: duidelijke taal. Schreef prachtige politieverhalen als eindredacteur en heeft nu haar eigen bedrijf genaamd BureauTekst. No shit… een tekstbureau. Woont met man, dochter en hond in Amsterdam-Noord. Probeert om de dag te sporten maar “vergeet” dit regelmatig. Guilty pleasures: Donald Ducks, insanity, candy crush saga (zonder mensen te spammen op Facebook hoor) en chocola. Véél chocola.