Heb je toevallig het boek “On Top”van Anna Nooshin gelezen? Anna is een echte Instagram Queen, dus natúúrlijk kwam dit sociale medium ook in haar boek aan bod. Anna schreef onder anderen over ‘Instacraptalk’; een term die zij zelf heeft bedacht voor “fake” Instagram foto’s. Iedereen weet wel dat op Instagram alles er een tandje (of drie) gelikter uitziet dan in het echt, maar ik ben ervan overtuigd dat veel mensen niet door hebben dat Instagram nog veel on-realistischer is dan je verwacht.

 

Op de foto’s hierboven zie je al een vrij groot verschil tussen de originele foto en de Instagram foto, maar toch heb ik de rechter foto maar heel beperkt onder handen genomen: hij is alleen uitgesneden en er is een zwart/wit filter overheen gegaan. Ik denk dat het bij veel fanatieke en invloedrijke Instagrammers zo gaat: mensen denken dat er extreem wordt gephotoshopt, maar dat is lang niet altijd (soms dus ook wel) wat de foto niet realistisch maakt.

Vaak gaat het er veel meer om dat Instagram duidelijk geen platform voor spontane, persoonlijke momentopname meer is, maar een bedacht en gepland commercieel kanaal. Oorspronkelijk is Instagram een sociaal medium waar je door middel van foto’s deelde waar je je op dat moment bevond, waar je je mee bezig aan het houden was en/of wat je op dat moment opviel. Tegenwoordig komt het dichter in de buurt van een fotografieportfolio: het amateuristische is er vanaf, zeker bij de accounts die populair zijn in de modewereld en onder social influencers. Natuurlijk zijn er ook nog steeds een hele hoop accounts van meiden die het leuk vinden om via Instagram aan hun vriendinnen te laten zien op welk feestje ze waren – om een voorbeeld te noemen- en over Instagram niet zo strategisch nadenken als anderen dat doen.

Anna Nooshin gebruikt -zoals je in haar boek kunt lezen – onder haar vriendinnen de term Instacraptalk om aan te duiden of ze echt waren waar ze op Instagram suggereerden dat ze waren of niet. Want zo gaat het tegenwoordig: vakantiefoto’s worden gedeeld alsof we nog aan het zwembad bivakkeren, terwijl we thuis allang weer de was aan het doen zijn. We delen een foto van schoenen die we op dit moment helemaal niet aanhebben. En de foto die ik gisteravond op Instagram heb gepost is wel erg goed belicht voor een spontane foto die om 23:00 uur zou zijn gemaakt.

Omdat mijn Instagram account voor Fashion is a party tegenwoordig in waarde en belang steeds minder onder doet voor mijn blog en ik mijn account professioneel wil gebruiken, is er geen ontkomen aan dat mijn foto’s zo consistent mogelijk moeten zijn in kwaliteit en frequentie.  Hoewel ik zeker nog wel eens spontaan een Instagram foto maak en dat ook zoveel mogelijk wil blijven doen, ben ik regelmatig op zondag in de weer met het maken van een aantal Instagram foto’s die ik verspreid over de week kan publiceren. Zo hoef ik maar één keer in een creatieve flow te komen en wat leuke foto’s in mijn Dropbox te zetten. De rest van de week maak ik me vervolgens niet meer druk over ‘of er nog iets leuks/moois/aantrekkelijks in de buurt is om op Instagram te delen’. De foto’s die ik “in het voren” maak voor mijn Instagram account, schiet ik bovendien steeds vaker met mijn spiegelreflexcamera. Als ik er toch voor ga zitten, dan kan ik het maar net zo goed gelijk goed doen en de scherptediepte van mijn professionele camera inzetten toch?

Dus om de vraag te beantwoorden ‘Hoe echt is Instagram nou écht?’: in mijn geval niet zo echt meer. Jaren geleden kon me dat nog tegenstaan, maar inmiddels zit ik er niet meer mee. Wij mensen kijken liever naar visueel aantrekkelijkere dan naar visueel minder aantrekkelijke dingen en in het belang van mijn bedrijf pas ik me daaraan aan.

Over de auteur

Suzanne

Suzanne is 22 jaar, woont in Arnhem (maar mentaal in Amsterdam) en is full time blogger. In haar vrije tijd werkt ze eigenlijk het liefst, maar natuurlijk is er ook altijd aandacht voor haar konijnen en cavia's. Ze gaat naar bed en staat op met Instagram en is altijd wakker te maken voor een limited edition schoenen- of make-up collectie.