Weet jij ook af en toe niet meer hoe je de kids een beetje in het gareel houdt? Is het lastig om het op sommige dagen thuis een beetje gezellig te houden omdat de kids brutaal zijn en veel ruzie zoeken?

Hier is de harmonie op sommige dagen ver te zoeken met een 8 jarig binkie die dan goed het gedrag van een opstandige puber imiteert en een heerlijk grietje van 4 die op die dagen wat stoom af moet blazen na een paar enerverende dagen in haar nieuwe kleuterklas. Pff, op die dagen ben je eerder geneigd toe te geven. Maar ook als je gezellig aan het natafelen bent en de kids eigenlijk naar ben zouden moeten omdat het een schoolavond is, is het verleidelijk om toe te geven als ze “nog heel even op willen blijven.”

Uit onderzoek blijkt dat ouders het tegenwoordig lastig vinden om de klassieke regels van het opvoeden toe te passen. Omdat ze druk zijn, vaak best wat te besteden hebben en ook niet altijd goed weten wat ze het beste kunnen doen. Het is ook een beetje een degelijke term- opvoeden. Het liefst benaderen we de kids als een soort gelijke en zijn we minder geneigd dan onze ouders vroeger, om het ouderlijk gezag te laten gelden.

Op zich is dat op veel punten een verbetering. Als je als ouder heel erg bezig bent met het hebben van de controle, kan het zijn dat je dan minder goed luistert naar je kind. Bijvoorbeeld tijdens een conflict. Als je je ook in je kind kunt verplaatsen en je laat dat op het juiste moment blijken, dan kan dat op dat moment de wrijving weghalen waardoor je weer tot een gesprek kunt komen. Geef ook nooit af op het kind zelf maar richt je op het gedrag dat je graag anders zou zien.

Tegelijkertijd is het wel belangrijk om grenzen te stellen, kids floreren daarbij. Het is zelfs zo dat als kids opgevoed worden met duidelijke grenzen, zij zelf later ook weerbaarder zullen zijn en beter kunnen aangeven wanneer zij iets niet willen. Nee is dus altijd nee en genoeg is ook altijd genoeg. Geef aan waarom jij iets niet wil (bijvoorbeeld harde muziek), erken daarbij de gevoelens van je kind. (ik snap dat jij het prettig vindt als de muziek hard staat)

Geef duidelijk aan dat jij dat nu even niet op prijs stelt. (omdat je even rustig een telefoongesprek wilt voeren bijvoorbeeld) Sta open voor onderhandeling (je mag nog wel muziek draaien maar ik wil niet dat ik het beneden kan horen) en wees daarbij consequent. (gaat de muziek na 5 minuten toch weer veel harder, zet dan de muziekspeler helemaal uit)

Gaat het na een keer waarschuwen wel goed met de muziek, beloon je kind daar dan ook voor met een gemeend complimentje. Als je in de opvoeding meer de nadruk legt op alles wat goed gaat, floreert jouw kind daarbij. Overdrijf het niet natuurlijk maar een positieve sfeer en regelmatig benadrukken wat er goed gaat met je kind, draagt ook bij aan de weerbaarheid en de empathie van jouw kind.

Beloon de kids daarentegen niet met het zoveelste cadeautje of hebbedingetje. Wat dat betreft hadden onze ouders het vroeger vaak ook makkelijker. Zij hadden toen niet zoveel te besteden als veel mensen nu hebben en hadden zij geen andere keus dan “nee” zeggen als hun kroost om een speelgoedje zeurde. Nu wil je ook tussen verjaardagen en sinterklaas door je kids verwennen met een leuk extraatje. Het nadeel daarvan is dat kinderen niet leren dat ze niet meteen zomaar alles kunnen krijgen wat ze graag zouden willen hebben. Jong geleerd is oud gedaan.

Leer ze dat ze voor een mooi stuk speelgoed moeten sparen en dat er geen geldboom in de tuin groeit. Ze leren dan om hun behoefte uit te stellen. Ook op het gebied van snacks en tussendoortjes is het beter om vaste tijden te hebben wanneer je wat extra’s geeft. En de goed gewoonte die er vroeger was dat je als kind alleen in het weekend een glaasje fris kreeg of een bakje chips, die kun je gerust nu ook toepassen. (is ook beter voor de tanden) En ook is het goed als kinderen zien dat je een aan hen aangeboden snoepje bij de kapper of stomerij ook gewoon kunt weigeren. Voor mij persoonlijk zijn zulke goedbedoelde gebaren eerder een reden om deze winkels te mijden dan dat het werkt als middel om mij als klant te binden.

Een eye-openere voor mij was dat je kinderen onder de 6 niet zelfstandig allerlei beslissingen moet laten nemen. En dan bedoel ik niet hoe laat ze naar bed gaan of waar de vakantie naartoe gaat natuurlijk. Maar dat blijkt te gaan om dingen als: “wat wil je vandaag gaan doen” of  “hoe wil je je verjaardag vieren”.  Kinderen van die leeftijd zijn nog helemaal niet toe aan open vragen. Je kunt ze wel laten kiezen tussen een paar dingen. Wil je een prinsessenfeestje, een Dora feestje of een Biba Boerderijfeestje? De hersenen van kinderen van die leeftijd zijn namelijk nog niet rijp genoeg om dit constant te doen. En dat is vermoeiend voor ze.

Opvoeden draait er ook vooral om, om oog te hebben voor de behoefte van je kind. Wanneer moet je het aanmoedigen, wanneer stel je grenzen en wanneer knijp je juist een oogje toe. Om dat goed te kunnen beoordelen, is het belangrijk dat je zelf evenwichtig bent. Dat je je kalmte kunt bewaren en als het ware vanuit een helicopter naar de situatie kunt kijken. Niet alleen adhoc reageren op wat je kind doet,(met deuren slaan en naar boven stampen) maar ook bedenken dat daar wellicht een andere aanleiding voor kan zijn dan op het eerste gezicht lijkt. (frustratie omdat hij onterecht straf heeft gekregen op school bijvoorbeeld)

In het algemeen is het altijd goed om je regelmatig te verdiepen in de ontwikkelfase die jouw kind op dat moment doormaakt. Bij een jonger kind volgen deze fases zich wat sneller op, denk ook aan de beruchte sprongetjes. Maar ook de oudere kids maken fases door die als je je erin verdiept voor herkenning en meer rust in jouw benadering van het kind kunnen zorgen. Dat die fases niet alleen leeftijd afhankelijk zijn maar soms ook verschillend verlopen voor jongens en meisjes is dan ook iets om je meteen in te verdiepen.

Uiteindelijk wil je dat jouw kind opgroeit tot een evenwichtige volwassenen die voor zichzelf kan zorgen en daarbij rekening houdt met anderen. Als je je dan realiseert dat alle kleine beslissingen die je iedere dag neemt, opgeteld samen de opvoeding van jouw kind vormen, besef je ook meteen dat iedere dag voldoende wilt investeren in het contact met jouw kinderen. En dat contact hoeft niet altijd interactie te zijn maar kan ook bestaan uit het observeren van jouw kind. Neem de tijd om te kijken waar zij mee bezig is. Want als je echt goed naar je kind kunt kijken, neem je als vanzelf ook de goede opvoedbeslissingen.

Opvoeden-doe-je-zo

Over de auteur

Monique

Gaat graag voor een outdoor vakantie naar Schotland, Denemarken, Zweden of Noorwegen. Voor een citytrip naar Parijs, New York of Berlijn. Met haar man, 2 kids en een rode je-weet-wel Kater, woont ze in Den Haag. Zou nooit uit het centrum vertrekken, ook niet toen er kinderen kwamen. Nu woont ze al weer een paar jaar met veel plezier in een lommerrijke Desperate Housewives-achtige buitenwijk. Dol op spelletjes, gezellige etentjes en miniatuurtjes.