Ik wapper mezelf koelte toe en ga verzitten op het kleine, houten bankje. Subtiel probeer ik mijn vastgeplakte bovenbeen los te trekken van het harige, bezwete been van de man naast me. Dat mislukt: de bankjes van het toeristentreintje in ‘Parque Nacional do Iguaçu’ zijn duidelijk niet ontworpen op de omvang van mijn Amerikaanse buurman. Vreemd, want dikke toeristen heb je hier toch in overvloed. Wouter grimast me geamuseerd toe. “Niet bij andere mannen op schoot kruipen hè schatje?“

Gisteren zijn we aangekomen in Puerto Iguazu; een klein, tropisch en toeristisch dorpje op de grens van Argentinië en Brazilië. Toeristen bezoeken dit plaatsje maar voor één ding: de legendarische Cataratas do Iguazu. Oftewel de immense watervallen in het nationale natuurpark ‘Parque Nacional do Iguaçu. Wij dus ook.

Gewapend met veel water, weinig kleding en een fotocamera namen we vanochtend in alle vroegte de bus naar het park. Hier zijn meerdere watervallen, waarvan el Garganta del Diablo (de keel van de duivel) de grootste en meest spectaculaire is. Logischerwijs bewaart men die voor het laatst. Maar wij zijn ongeduldig en hebben het bij aankomst in het park al bloedheet (het is 9 uur ’s ochtends en ruim 30 graden). Dus we beginnen mooi met die Diablo. Hebben we die maar vast gehad.

Del Diablo ligt achterin het park en is het snelst te bereiken met een gezellige houten toeristentrein, die zelfs vroeg in de morgen al stampvol blijkt te zitten. Vandaar dat ik hier, voor de ogen van een gniffelende Wouter, al 15 minuten zweet uitwissel met mijn harige buurman. Heerlijk.

Spetterende muren van water

Als we na een eeuwigheid eindelijk aankomen bij de plaats van bestemming spring ik opgelucht uit de trein. Vanaf hier brengt een lang pad van houten bruggen ons naar del Diablo. De bruggen gaan over kolkende poelen water en hebben opvallend lage hekjes. Ik vraag me onwillekeurig af hoeveel seconden je nog leeft als je van die brug in het water valt. En óf er al eens iemand in is gevallen.

Gelukkig kan ik mijn hoofd hier niet al te lang over breken, want tussen de nevelige mist van opspattend water doemt Del Diablo op. En eerlijk is eerlijk: het woord ‘waterval’ is een eufemisme. Stromen en stromen water razen met donderend geweld naar beneden en verdwijnen gorgelend in een bodemloze grijze waas. Overal stroomt, spattert en bruist het. Ademloos kijken we toe en laten ons natspatten in de mist. Spectaculair.

De rest van de dag bezoeken we nog wat andere plekjes van het park, waar we ook schitterende dingen zien. Niet alleen allerlei watervallen maar ook vogels, gekke gestreepte beesten die coati’s blijken te heten en vlinders. Parque Nacional do Iguaçu is absoluut een aanrader.

Na een paar uur ronddwalen vinden we het mooi geweest en gaan we terug de uitgang van het park.

“Weer in de trein schat?” grijnst Wouter. “Prima”, lach ik liefjes terug. “Als ik nu aan de buitenkant mag zitten.”

Mocht je Parque Nacional do Iguaçu ooit bezoeken, hierbij enkele exclusieve tips:

  1. Bezoek het park niet midden op de dag: je loopt in dit grote park flinke afstanden, waaronder over touwbruggen om bij de watervallen te komen. Op deze bruggen is weinig schaduw en brand de zon ongenadig.
  2. Neem geen salade mee met uien erin. Gaat nogal stinken bij graden van 40 graden Celsius. En aangezien onze rugzakken voor veel Brazilianen en Argentijnen op neushoogte hangen, kwam dit me iedere keer als ik de tas opende voor een flesje water, op dodelijke blikken te staan.
  3. Neem heel erg veel water mee en blijf drinken. Door het tropische klimaat ligt uitdroging op de loer. Zorg daarnaast voor fruit en licht verteerbaar eten (zoals uhm.. salade?).
  4. Maak in de buurt van welke waterval dan ook geen oogcontact met andere toeristen. Voor je het weet, heb je de betreffende waterval uitsluitend door de cameralens van grijnzende Japanners aanschouwd.
  5. Doe geen heel kort broekje aan. Tenzij je gelukkig wordt van zweterige, harige mannenbenen die tegen de jouwe worden gedrukt in het treintje naar Del Diablo. Dit betekent overigens ook niet dat je beter een lange broek kunt dragen, want dat is te heet en je wordt kleddernat in de buurt van de watervallen. Zorg voor dunne, bedekkende en luchtige kleding.
  6. Geniet!

Reisblog-Brazilië-Iguazu-falls-Maaike

Over de auteur

Maaike

De 28 jarige Maaike woont in Nijmegen met grote liefde Wouter en kat Freddy. Ze is gek op dieren, gezelligheid met familie en vrienden, eten, chicklits, dansen, cocktails en chocola. Vorig jaar vertrok ze met Wouter voor 3 maanden naar (Zuid) Amerika om de het leven aan de andere kant van de wereld te ontdekken. Met een flinke dosis humor en oog voor detail schrijft ze voor Stessa.nl over haar reiservaringen. Haar motto? _The best way to do it, is to do it!_