Het is een uur of 2 ’s middags en we staan op een verlaten landweggetje voor een groene, ijzeren poort. Daarachter verdwijnt een smal paadje tussen de palmbomen naar een wit huis. Met één hand veeg ik een plakkerige pluk haar uit mijn gezicht, terwijl ik met de andere in mijn rugtas naar een routebeschrijving graai. Nummer 39. Het zal toch wel echt hier zijn? Ik rammel wat aan de poort, maar die zit op slot. In de hoek zit iets wat op een deurbel lijkt. Wouter komt naast me staan. “Nou schat, aanbellen dan maar”? knipoogt hij..”Nu we er toch zijn?“

Bij het plannen van onze reis door Zuid-Amerika kwamen we op het idee om een deel van onze reis te vullen met het doen van vrijwilligerswerk. Een digitale zoektocht op ‘werkvakanties’ leidde ons naar de website helpx.net. Via deze site kan je in contact komen met eigenaren van restaurants, hostels en boerderijen die wel wat helpende handen kunnen gebruiken.

Ik had mijn zinnen gezet op een paardenstal, maar uiteindelijk kwamen we terecht bij Kris en Daniel. Dit Braziliaanse stel woont op het eiland Ihlabella (“Mooi eiland”), gelegen aan de Braziliaanse kust ter hoogte van Sao Paulo. Kris en Daniel verhuren een aantal huisjes aan toeristen en wij gaan ze twee weken helpen met onderhoud van het terrein en schoonmaak. In ruil daarvoor mogen we gratis verblijven in hun huis en mee-eten met het gezin.

Thuis op onze eigen bank, met de laptop op schoot, leek me dit een fantastisch idee. Maar nu ik hier na een urenlange reis in de brandende zon voor een gesloten hek sta, vraag ik me ineens af wat we hier in vredesnaam doen. Twee weken in huis bij wildvreemde mensen.. Really?

Werken, eten, slapen, zonnen

Tijd om terug te krabbelen heb ik echter niet, want een paar minuten na ons belletje horen we geblaf en verschijnt er een vrolijke, goudkleurige hond aan het hek. Hij wordt gevolgd door een klein, harig mannetje, gekleed in slechts een piepklein groen zwembroekje. Dit blijkt Daniel te zijn, de heer des huizes. Daniel doet de poort open en we volgen hem naar het witte huis.

Eenmaal binnen blijven van even staan. Voor ons strekt zich een enorme woonkamer uit. Het huis is ook van binnen wit, spaarzaam maar chique ingericht en het is erg licht: enorme ramen geven zicht op een houten terras en een blauw glanzend zwembad. Zover het oog reikt zien we palmbomen en als we verder kijken zien we achter het huis een glimp van de zee.

We kijken elkaar ongelovig grijzend aan. Gaan we in deze luxe logeren?! Jazeker, zo blijkt.

Daniel is een man van weinig woorden: kort legt hij uit dat wij een slaapkamer in het huis krijgen (met eigen badkamer) en dat we moeten doen of we thuis zijn. Elke ochtend worden we geacht een paar uur werk te verzetten; de middagen en weekenden zijn we vrij om te doen wat we willen.

En zo geschiedde. De twee weken die we bij Daniel en Kris en hun kinderen doorbrengen, kenmerken zich door een ritme van werken, eten, slapen en zonnen. Het is bijzonder om te merken hoe snel je je aanpast aan het ritme van een vreemd gezin. Vooraf was ik bang dat het heel ongemakkelijk zou zijn, maar dat is het niet. Al na een dag voel ik me vrij om in hun koelkast te graaien, te pakken waar ik zin in heb en in mijn bikini door het huis te struinen.

Het werk is simpel en bestaat voornamelijk uit huisjes poetsen (Maaike) en palmbomen omhakken (Wouter). We merken dat het een welkome afwisseling is om na weken van reizen even wat langer op één plek te zijn. En elke dag kunnen aanschuiven bij de heerlijke maaltijden die Kris kookt, is ook geen straf.

Als we na twee weken verder reizen, zijn we een bijzondere ervaring rijker. Op deze manier in het buitenland verblijven is wat ons betreft zeker een leuke aanvulling op het reizen an sich.

Ben je benieuwd of een werkvakantie iets voor jou is? Ik zou het je zeker aanraden, als je:

  1. Langere tijd weg bent; veel bedrijven vragen om een minimaal verblijf van 4 weken
  2. Zin hebt om je handen uit de mouwen wil steken
  3. In contact wil komen met de lokale cultuur en bevolking

We hebben van ons verblijf hier meer geleerd over Brazilië dan van het toeristje spelen in de stad

  1. Graag de taal van het betreffende land wil leren spreken

Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn Braziliaans er niet erg op vooruit is gegaan, Kris en Daniël spraken goed Engels

  1. Het leuk vindt om nieuwe dingen te proberen
  2. Niet de moeilijkste bent met eten; meedraaien in het gezin is eten wat de pot schaft
  3. Geld wil besparen; gratis verblijf én eten in ruil voor een paar uurtjes werk was voor ons een topdeal.

Heb je daarentegen maar een korte vakantie, wil je graag veel verschillende plekken zien of ben je erg op de privacy gesteld? Dan zou ik zelf gewoon een vakantiehuisje huren, in plaats van ze schoon te maken.

Meer weten?

www.helpx.net en www. Wooff.com

werkvakantie-buitenland-Maaike-Reisblog

Over de auteur

Maaike

De 28 jarige Maaike woont in Nijmegen met grote liefde Wouter en kat Freddy. Ze is gek op dieren, gezelligheid met familie en vrienden, eten, chicklits, dansen, cocktails en chocola. Vorig jaar vertrok ze met Wouter voor 3 maanden naar (Zuid) Amerika om de het leven aan de andere kant van de wereld te ontdekken. Met een flinke dosis humor en oog voor detail schrijft ze voor Stessa.nl over haar reiservaringen. Haar motto? _The best way to do it, is to do it!_